Japanse cheesecake: een luchtige, trendy lekkernij

• Waar komt de trend van de Japanse cheesecake vandaan, en wat is het recept erachter?
• Waarom is Japanse cheesecake zo luchtig en luchtig?
• Waarin verschilt de variant zonder bakken met karamelkoekjes van het origineel?
• Hoe gezond is Japanse cheesecake?
• Is Japanse cheesecake met yoghurt of skyr een eiwitrijke keuze?

De Japanse cheesecake, ook wel bekend als Japanse ‘cotton cheesecake’ of soufflé-cheesecake, werd in de jaren zestig en zeventig in Japan ontwikkeld. Japanse banketbakkers lieten zich inspireren door de Europese cheesecake en de Franse patisserie, maar wilden een dessert creëren dat beter aansloot bij de lokale smaak. Het resultaat was een veel lichtere, minder zoete cake met een zachte, luchtige structuur. Typische ingrediënten zijn onder meer roomkaas, eieren, melk, een kleine hoeveelheid bloem en zorgvuldig opgeklopt eiwit. Het wordt traditioneel in een au bain-marie gebakken om de zachte textuur te behouden.

Daarnaast heeft een vereenvoudigde variant zich verspreid op sociale media. Hiervoor wordt vaak skyr of Griekse yoghurt gebruikt, in combinatie met karamelkoekjes. Vaak zijn er maar een paar ingrediënten nodig, waardoor dit dessert perfect past bij de huidige voedseltrends, zoals eenvoudige recepten, meal prep en creatieve dessertcombinaties. Strikt genomen is dit echter geen traditionele Japanse cheesecake.

Het geheim achter de bijzondere textuur is opgeklopt eiwit. Het eiwit wordt apart stijfgeklopt en vervolgens voorzichtig door het roomkaasmengsel geschept. Door het eiwit op te kloppen ontstaat er een stabiel netwerk van eiwitten waarin veel luchtbelletjes worden opgesloten. Tijdens het bakken zetten deze eiwitten uit door de warmte en de stoom. Tegelijkertijd versterken en stabiliseren de eiwitten de structuur van de cake. Het resultaat is de typisch luchtige, bijna wolkachtige textuur.

De au bain-marie is net zo belangrijk. Het voorkomt sterke temperatuurschommelingen en zorgt voor een gelijkmatige garing. Hierdoor blijft het kruim vochtig en is het oppervlak minder gevoelig voor barsten. Bovendien bevat Japanse cheesecake slechts kleine hoeveelheden bloem en zetmeel. In vergelijking met traditionele cheesecakes betekent dit dat hij geen compacte structuur krijgt. Roomkaas zorgt ook voor vocht en vet, waardoor het dessert ondanks het hoge luchtgehalte aangenaam romig blijft. Uit onderzoek blijkt ook dat de keuze van het zuivelproduct een aanzienlijke invloed heeft op de waargenomen textuur.

Er zijn duidelijke verschillen tussen de traditionele Japanse cheesecake en de virale variant die niet gebakken hoeft te worden. Klassieke Amerikaanse of Europese cheesecakes zijn meestal compacter, steviger en bevatten grote hoeveelheden roomkaas, suiker of boter. Bij Japanse cheesecake worden de eidooiers en het eiwit apart verwerkt, waardoor het volume aanzienlijk groter wordt. Bovendien bevat het recept vaak minder vet en suiker.

De versie voor sociale media hanteert een andere aanpak. In plaats van roomkaas wordt vaak skyr of Griekse yoghurt gebruikt. Verkruimelde karamelkoekjes vormen de bodem of worden tussen de verschillende lagen room gelegd. Het bakken wordt vaak helemaal overgeslagen. Daardoor doet de textuur meer denken aan een modern yoghurtdessert dan aan een traditionele cheesecake. Deze creatieve combinatie van verschillende dessertideeën maakt van deze variant een klassieke dessertmix. Tegelijkertijd speelt het in op de vraag van veel consumenten naar snel te bereiden recepten.

Traditionele Japanse cheesecake bevat doorgaans minder suiker en vet dan veel klassieke cheesecakes, maar het blijft een dessert en moet met mate worden genoten. De variant met skyr of Griekse yoghurt bevat vaak meer eiwitten en calcium.Het soort yoghurt, de toegevoegde suiker, de hoeveelheid karamelkoekjes en de portiegrootte bepalen echter hoe gezond het eigenlijk is. Daarom kan zelfs de eiwitrijke variant die op sociale media wordt aangeprezen, niet zonder meer als gezond worden bestempeld.

De klassieke Japanse cheesecake bevat eiwitten die voornamelijk afkomstig zijn uit eieren en roomkaas. Met ongeveer 6 tot 8 g eiwit per 100 g behoort het echter niet tot de klassieke eiwitrijke desserts. Dit geldt niet voor moderne varianten met skyr, Griekse yoghurt of magere kwark. Door de manier waarop ze worden geproduceerd, bevatten deze zuivelproducten aanzienlijk meer geconcentreerde melkeiwitten en kunnen ze het eiwitgehalte van het dessert merkbaar verhogen.

Met name de variant zonder bakken is daarom ideaal voor iedereen die op zoek is naar een dessert met een hoger eiwitgehalte. Bovendien kunnen roomkaas en andere ingrediënten met een hoger vetgehalte soms worden vervangen zonder dat de kenmerkende romige textuur volledig verloren gaat.

Magere kwark heeft het hoogste eiwitgehalte en is bijzonder geschikt voor eiwitrijke varianten. Skyr en Griekse yoghurt combineren een hoog eiwitgehalte met een romige textuur, waardoor ze populaire ingrediënten zijn in moderne Japanse cheesecake-recepten.